Chapter 2

- Piotrusiu! Piotrusiu! Gdzie jesteś?! Piotr…

Pośród wysokich traw siedziała skulona postać Piotrusia Pana. Ktoś by powiedział, że to tylko mały chłopiec, ja jednak pragnęłam wierzyć, że to niezłomna postać, której serce szalało niczym statek podczas sztormu niemogący już zawrócić do portu, a do celu jeszcze daleka droga.

- Idź stąd, chcę być sam! – Wykrzyczał Piotruś.
- Ale wszyscy się o Ciebie martwimy, ja, Dzwoneczek..
- Nie słyszałaś?! Masz iść… Nie chcę Cię widzieć, nie chcę nikogo widzieć. Jestem Piotrusiem Panem, który nie potrzebuje nikogo, i który nigdy nie stanie się dorosły!!!
- Piotrusiu, co za dziwne rzeczy wygadujesz… – powiedziała Wendy, próbując się uśmiechnąć.
- Głucha jesteś czy głupia?! Ty, twoi bracia, wszyscy macie się wynosić z Nibylandii! Wracajcie do swojego głupiego świata i dorośnijcie tam. I kiedy ja będę się wiecznie bawił, latał, wy staniecie się nudnymi dorosłymi! – Piotruś Pan wstał rozgniewany i odleciał w dal.

Wendy poczuła, jak łzy napłynęły jej do oczu. Jeszcze nigdy Piotruś Pan nie zranił jej tak głęboko. Zrozumiała, że nadszedł czas powrotu do swojego świata. Choć nigdy nie chciała rozstawać się z Piotrusiem, wiedziała, że kiedyś zatęskni za rodzicami, za prawdziwym domem i za psią nianią. Nie spodziewała się jednak, że ta chwila nastanie tak szybko.

*

Kiedy Piotruś Pan przekroczył próg kryjówki, zobaczył Wendy z zaczerwienionymi, spuchniętymi oczyma, która przytulała każdego zagubionego chłopca z osobna.
-Wendy! Nie zostawiaj nas!
- Kto nam będzie opowiadał bajki na dobranoc jak odejdziesz?
- Nie chcemy tracić mamy!
- Chcemy każdego dnia być przytulani przez Wendy i chcemy słuchać bajek!

Zagubieni chłopcy stawali się coraz zagubieni. Dawno, dawno temu stracili kogoś bardzo ważnego, a teraz znów mieli zostać porzuceni.
Wiele chwil, ulotnych momentów w życie sprawia, że gubimy się gdzieś pomiędzy, bojąc się straty kogoś bliskiego…

- Jak tak bardzo jej potrzebujecie, to lećcie razem z nią! – Wrzasnął głos z oddali.

Nagle wszystkie oczy zwróciły się ku Piotrusiowi Panu, który stał przy wejściu opierając plecami o ścianę.

- Piotruś Pan wrócił! – Dało się słyszeć słowa pośród tłumu dzieci.

Przed gromadę wyszedł Michaś i zapytał Piotrusia:

- Piotrusiu, skoro chłopcy z nami lecą, to może…. i ty z nami polecisz. Do domu. Do naszych rodziców.

- Waszych rodziców też nie potrzebuję. Nikogo nie potrzebuję! Dzwoneczku! Spraw swoim pyłem, by odlecieli daleko, do swojego świata. Spraw, bym już nigdy nie musiał ich widzieć! – Po tych słowach, chłopiec wyleciał w pośpiechu, by nie wiedzieć przerażonych twarzy.

- To nie tak miało się potoczyć! Przecież ja nie chcę zostać sam. Zabawa w samotności nie jest zabawą. Och, nie zostawiajcie mnie!
- Czyżbyś chciał opuścić Nibylandię? Piotrusiu, nie widzisz?! Oni chcą dorosnąć. Chcą utracić dzieciństwo na zawsze. Już nigdy więcej nie będą Twoimi przyjaciółmi.
- Czuję się zdradzony. Czy to dlatego odczuwam przygniatający w ból w klatce piersiowej?
- Być może…- rzekł głos w zadumie.- Oni już dawno Cię zdradzili. Oni nigdy nie mieli zamiaru zostać z Tobą w Nibylandii. Och Piotrusiu, czy Ty nigdy nie zauważyłeś, że chwile spędzone tutaj to była tylko przejściowa zachcianka. Twoja własna naiwność przyniesie Ci zgubę.

*
Z ran płynęła krew zmieszana z łzami. Bitwa przegrana. W tej wojnie nikt nie wygrał. Wszyscy ponieśli straty. Fanfary zadrżały. Dźwięk przebił się przez ciszę stracenia. Czyżby ktoś załkał? Ach, serce boli, serce płacze… Pożegnanie bez słów.

Czujecie to? Zapach deszczu. Oplata zmysły, koi myśli, sprawia, że ulotna chwila umyka niepostrzeżenie w zapomnienie.

Chapter 3

Minęło wiele dni i wiele nocy. Wszystko wróciło na swoje miejsce. A przeszłość? Przeszłość stała się snem. Czasami nastawały takie wieczory, kiedy Wendy wchodziła do pokoju chłopców i opowiadała im historie pełne piratów i rozbójników. A kiedy kończyła barwną opowieść, pytała z nadzieją w głosie:
- A pamiętacie Piotrusia Pana, chłopca, co latał tuż nad statkiem złego Kapitana Haka z żelaznym hakiem zamiast ręki!? Chłopca, który postanowił nigdy nie dorosnąć?
- Wendy, opowiedz nam tą historię jeszcze raz! – Wołał wtedy Jasio.
-Tak, tak! Twoje wymyślone opowieści są najlepsze!– Wtórowali mu już niezagubieni chłopcy.

W takich momentach Wendy ocierała wierzchem dłoni niewidzialną łzę. Ona sama nigdy nie przestała wierzyć w swoje słowa i co noc zostawiała otwarte okno w pokoju.

*
Słońce już dawno skryło się za horyzontem. Wendy pustym wzrokiem wpatrywała się w obraz na ścianie. W ramkach oprawione było płótno jesiennego drzewa, którego liścia zostały porwane do tańca z zimowych wiatrem. Nagle w pokoju zgasła świeca. Wendy ocknęła się z zadumy. A kiedy wyciągnęła rękę, by na nowo zapalić świeczkę, w ciemności rozległ się głos, głęboki i stanowczy.

- Nie próbuj zapalić światła Wendy.

I tak rozpętała się burza. Wiatr szalał, krople deszczu uderzały o kamieniste ulice. Bezchmurne, nocne niebo zostało zasłonięte przez czarne chmury, zwiastujące zimną noc.

- Czyżby on wrócił?! Piotruś Pan wrócił!

Ciało Wendy drżało, a serce biło szybko. Spróbowała uspokoić myśli, jednak one za nic miały jej ciche błagania. Pędziły szybko, tworząc symfonię uczuć, których dziewczyna jeszcze nigdy nie zaznała.

- Wróciłeś… Minęło wiele czasu – powiedziała ponownie sięgając dłonią po zapałki.

- Powiedziałem: Nie zapalaj światła! – Słowa te zostały wypowiedziane niemal ze gniewem.
Dopiero wtedy Wendy zrozumiała, że głos nie należał do chłopca z jej wspomnień. Minęły trzy lata. Każdy się zmienił przez ten czas. Piotruś już nigdy nie będzie Piotrusiem. Teraz mógł być już tylko Piotrem…

- Ale to nie możliwe! Przecież on nie mógł dorosnąć!

- Dlaczego?! Nagle zjawiasz się po trzech latach i rozkazujesz mi jakbyś miał do tego jakieś prawo! – Zaskoczyła ją złość, jaką były przepełnione jej słowa.

-Ty nic nie rozumiesz.. Ja nie chcę żebyś mnie zobaczyła, nie chcę byś zobaczyła moją twarz. Kiedy odeszliście, magia zniknęła i zacząłem dorastać… – głoś Piotrusia załamał się. – Już nigdy nie było takie samo! Zostałem zupełnie sam. Nawet nie wiesz jak bardzo cierpiałem! Ja nigdy nie chciałem abyś odeszła.

Wendy cicho wstała i podeszła do Piotrusia. Teraz przewyższał ją wzrostem o głowę. Stanęła na palcach i opuszkami palców delikatnie zaczęła dotykać jego twarzy. Błądziła dłońmi po jego oczach, ustach, chcąc poczuć, czy nie oszalała. A kiedy zamarła w bezruchu, Piotruś wplótł swe palce w długie włosy Wendy i pocałował ją delikatnie. I tak w ciemnościach, z sercami szalejącymi niespokojnie, płonęli w pragnieniu utraconej miłości. A kiedy nadszedł ranek, blask porannego słońca padł na wtuloną w siebie dwójkę dzieci, potrafiących kochać duszą pełną marzeń.

Epilog

Tamtej nocy, kiedy Ona i On posłali swe marzenia aż do gwiazd, ich głosy zamieniły się w przeznaczenie, które oplotło ich na wieczność.

Tak bardzo pragnę by ona nigdy swym sercem nie zapomniała mnie…

Tak bardzo pragnę by on nigdy swym sercem nie zapomniał mnie…

Wiele razy zabierałam się do napisania opowiadanie. Tylko raz mi się to udało, w podstawówce. Dziś wstawiając to opowiadanie, postawiłam kolejny krok ku marzeniom

Rozdział 1

- Myślisz, że marzenia się spełniają?
- Wendy, jeśli tylko bardzo czegoś pragniesz, to na pewno się to zdarzy. I nawet Kapitan Hak nie powstrzyma się przed tym – na twarzy Piotrusia Pana pojawił się uśmiech.

Po kilku minutach ciszy, Wendy uniosła głowę i popatrzyła na Piotrusia.

- Piotrusiu… – powiedziała niepewnie.
- Tak?
- Pomyśl jedno życzenie, które pragniesz całym sercem, aby się spełniło. Razem wyślemy nasze marzenia do gwiazd… i za każdym razem, kiedy spojrzymy w niebo, będziemy pamiętać o Nibylandii, o chwilach spędzonych tutaj – poprosiła szeptem Wendy.

I tak oboje pomyśleli życzenia, które poleciały do samych gwiazd. Uwierzcie mi, że w końcu tam dotarły i świecą tak mocno, że i dzisiejszej nocy dostrzeżesz je migotające.

*

-Wendy, zagubieni chłopcy już wrócili! Czas na bajkę – roześmiał się Piotruś, widząc jak całą gromada wbiega do podziemnej kryjówki, nie mogąc doczekać się dobranocki.
-Mamo!
-Mamo, Mamo, opowiedz bajkę na dobranoc! – Dobiegały głosy chłopców z każdej strony.
-A o czym chcielibyście dziś usłyszeć? Może o pewnej królewnie… – uśmiechnęła się przekornie Wendy.
-O piratach!
-O rozbójnikach! – Krzyczeli chłopcy.
Wendy weszła na krzesło, wymachując drewnianym mieczem, i zaczęła opowiadać historię:
-Kiedy statek Kapitana Czerwonobrodego żeglował po burzliwym morzu, przedzierając się przez sztorm, pewien pirat zauważył wrogi statek… dobyli mieczy… walczyli dzielnie…

Piotruś Pan skrył się w kącie sypialni zagubionych chłopców i obserwował twarze dzieci, które wierciły się na swoich miejscach, niecierpliwie czekając, co wydarzy się za chwilę w bajce. Słowa Wendy płynęły tuż koło jego ucha, jednak on był zbyt zaoferowany patrzeniem na jej błyszczące oczy, usta poruszające się z pasją, by zrozumieć ich sens. Miał wrażenie, że coś się zmienia, a może już się zmieniło? Dziwny niepokój narastał w jego sercu. Myśli zaczęły toczyć bitwę, a on już nie wiedział komu ma wierzyć.

-Piotrusiu Panie! Coś się z Tobą dzieje?! Czyżbyś się zmienił?!
-Nie! Ja się nie zmienię nigdy, nigdy!
-To dlaczego Twoje serce drży?! Tutaj, w Nibylandii nigdy nie będziesz dorosły! Będziesz mógł się bawić cały czas, śmiać! Chcesz to stracić?!
-Nie.. Tylko.. tylko, że.. że ja chyba się boję..
-Boisz się?!!! Piotrusiu, ty się nigdy nie boisz! Nie.. Kiedyś się nigdy nie bałeś. Teraz… teraz, ty się zmieniłeś…
-Przecież jestem wciąż sobą! Nie wiem, dlaczego mówisz takie bzdury!!!

Piotruś Pan gniewnie poderwał się z miejsca i wybiegł z kryjówki. Biegł najszybciej jak mógł. Liście drzew uderzały go po twarzy, lecz on nie zwalniał. Po policzku spłynęła pojedyncza łza.
Zapytacie pewnie: „Dlaczego nie wzniósł się ponad chmury, lecz wciąż dotykał ziemi?”

Nie wiem… Może, kiedy dotykał bosymi stopami ziemi, a w nozdrzach czuł zapach lasu, wiedział, że żyje…

*

-… i tak Kapitan Czerwonobrody pokonał kolejnych rozbójników.
Skończywszy opowieść Wendy rozglądnęła się po sali. Połowa chłopców już śniła o przygodach pirata. Nagle zdała sobie sprawę, że nigdzie nie widzi Piotrusia.

- Dzwoneczku, nie widziałaś Piotrusia Pana? Kiedy zaczynałam dobranockę, wydawało mi się, że siedział w tamtym kącie, jak zawsze.
- Zgubiłaś Piotrusia Pana?! Na Ciebie nigdy nie można liczyć – prychnął Dzwoneczek z wyrzutem i wyleciał szybciutko na poszukiwania zaginionego.

Wróżka odwiedziła wszystkie miejsca, gdzie mógłby być Piotruś, lecz nigdzie go nie znalazła. Nie wiedziała, że szukając w przestworzach nigdy go nie odnajdzie.

Dziś szukałam utworu z anime Otome Youkai Zakuro – Asore. Jednak wszędzie były jedynie filmiki z wyciętymi momentami z odcinków, w których poszukiwana melodia brzmiała w tle. A może odnajdę to czego szukałam w soundtrackach OYZ?! Jestem genialna! Za jednym zamachem ściągnęłam oba CD z OST. Zaczęłam szukać w tytułach znajomej nazwy. Niestety nic nie wskazywało na to, abym znalazła tam Asore. Postanowiłam więc przesłuchać oba albumy, przecież mogli nazwać ten utwór inaczej. Kiedy usłyszałam pierwszy utwór, zaczęłam płakać (jak zwykle ;p). Przez wszystkie utwory łzy ciekły mi po policzkach. Ta muzyka… ach ta muzyka, raz była wesoła, a raz melancholijna, niczym taniec jesiennych liście, które zostaną przykryte śniegiem i odejdą w zapomnienie.
Cały czas się zastanawiam, czemu nie potrafiłam dostrzec tego piękna, kiedy oglądałam anime? I wiecie co.. chyba zbyt wiele rzeczy umyka nam, zanim je zauważymy. Tak bardzo skupiamy się na stawianiu kolejnych kroków, dożąc do celu, którego tak naprawdę nie znamy, że nie potrafimy stanąć w miejsu i rozejrzeć się dookoła. Nie ważne, że ludzie mijają nas, popychają wciąż do przodu. Naprawdę ważne jest zaprzeć się mocno nogami ja osiołek i wrzasnąć i całej siły „Jak ja cholernie kocham te chmury co wciąż płyną po niebie, zachody słońca spędzone przy cichych westchnieniach, jak ja kocham te bzyczącze komarek, co gryzą mnie w tyłek. Tak cholernie wielbię to bolesne zycie!”

Posłucha

Asore

Mitsuougi, Mitsumasu, Mitsubaichou

Hanyou to Gunjin

Youjinshou no Hitobito

Chiisaki Monotachi

Bateren no Kan

Karei naru Jikan

Yoi Nakigoe

Haha e

Mam nadzieję, że i Wam się spodoba

A oto różowy aniołek. Nie dajcie się zwieść, kreska w anime jest o wiele gorsza!

Kobato to urocza dziewczynka, która zbawiając świat ma zamiar spełnić swoje marzenie. Jak? Otóż za każdym razem kiedy bohaterka uleczy czyjeś serce, w magicznej buteleczce pojawia się cukierek. A kiedy naczynie zostanie wypełnione po brzegi, spełni się marzenie Kobato. Proste nie.. No niestety nie, bo w przypadku tej oto osóbki wydaje się to niemożliwe.

Na samym początku anime wydało się całkiem, całkiem (choć muszę się przyznać, że na kresce się zawiodłam). Było troszkę komicznych sytuacji, ciekawych akcji, ale na tym niestety moje zadowolenie się skończyło. Po 15 minutach oglądania bohaterka zaczęła stawać się coraz słodsza i coraz bardziej infantylna. Realizm historii w końcu został zepchnięty na drugi plan, a sama fabuła zaczynała bić rekordy głupoty. Okazało się, że to jednak nie będzie bajka o różowym aniołkiem, co uszczęśliwia wszystkich w koło, ale o różowym aniołka spotykającym księcia z bajki (który chyba nie za bardzo trawi swoją „drugą połówkę”). Ale oj tam oj tam, show must go on. I rzeczywiście trwa dalej. Po przez wiele mających śmieszyć widza wzlotów i upadków Kobato (aczkolwiek nieśmiesznych) słodki aniołek rozkochuje w sobie księcia, jednocześnie zbierając magiczne cukiereczki.

Co z tego wyniknie? Nie radzę się dowiadywać.

A oto przepis ~ mniam^^

Potrzebujesz:

- 2 szklanki mąki pszennej

- 2 jajka

- 1,5 szklanki mleka (!) (ja z nieuwagi zapomniałam dolać tej połówki i masa była stanowczo za gęsta)

- 75g rozpuszczonego masła ( jest to ciut więcej niż 1/3 kostki masła)

- 3 łyżeczki proszku do pieczenia

- 3 czubate łyżki cukru ~ lub 4 płaskie

- szczypta soli

Jak zrobić?

1. Wbij jaja do miski i roztrzep je.

2. Potem dodaj mleko, masło, cukier oraz sól. Mieszaj do momentu, aż cukier wraz z solą całkowicie się rozpuszczą.

3. Dodaj przesianą mąkę i proszek do pieczenia. Wszystkie wymieszaj.

4. Na rozgrzaną patelnia wlej chochlą porcję masy. Kiedy brzegi będą odstawać, przewróć naleśnika na drugą stronę.

Uwaga! Jeżeli patelnia jest w miarę nowa, to nie trzeba smarować jej olejem. Jednak te starsze patelnie potrzebują kilka kropel.

Bon appetit! ~ Enjoy your meel!

P.S Nie sądzicie, że pancakes bardzo przypominają dorayaki ~ chyba raczej na odwrót -.-”

*Już na samym początku muszę Was zmartwić słowną igraszką w nazwisku bohaterki dzisiejszej notki. Słowo „kawaii” kojarzy się oczywiście ze słodyczą, a zapisujemy je tak- 可愛い , natomiast kawai (bez długiego „i”) piszemy tak – 河井 i jest to po prostu japońskie nazwisko.

~ Wszystko zaczęło się od soundtracków z Romeo x Juliet. To właśnie wtedy po raz pierwszy usłyszałam jej śpiew. To była niesamowita chwila. Kiedy sięgam pamięcią wspomnień i próbuję opisać brzmienie jej głosu, to zdaję sobie sprawę, że słowami nie potrafię tego wyrazić. „Inori” ( tak właśnie nazywał się ten utwór) stał się takim impulsem, który rozpoczął całą moją fascynację jej osobą, a przede wszystkim muzyką stworzoną przez nią ~

->Posłuchaj „Inori” <-

Po wpisaniu do google „Kawai Eri” wyświetliło się niewiele wyników – 77 tysięcy (dla porównania Yamapi ma pół miliona ) . Kliknęłam w angielską wikipedię. Pominęłam wstęp i przeszłam od razu do dyskografii. Niestety żaden tytuł nic mi nie mówił, więc zaczęłam szperać w Internecie, aby dowiedzieć się nieco więcej. Podczas przeglądania różnych stron zdziwiło mnie to, że dane z wikipedii tylko w małej części pokrywały się z danymi z innych źródeł. Dlaczego? Postanowiłam poznać odpowiedź na to pytanie… Takim oto sposobem stałam się detektywem do spraw niezgadzających się danych ;p

Po pewnym czasie wnikliwych poszukiwań prawdy, detektyw Aya poradziła sobie z zagadką. Otóż kariera Kawai Eri już od samego początku była związana z muzyką do anime. Tworzyła i śpiewała openingi, endingi czy soundtracki. Wraz ze swoim przyjacielem, Yasunori Mitsuda, znanym kompozytorem muzyki do gier video, komponowała przepiękne ścieżki dźwiękowe. Dopiero po kilku latach wydała swoją pierwszą płytę – Wāzu Wāsu no Bōken. Nie wpłynęło to jednak na jej dalszą przygodę z anime.

Podsumowując- albumy, które widzimy na wikipedii zawierają utwory wykonane wyłącznie przez nią lub w większej części. Natomiast to, co możemy znaleźć np. na VGMdb, to nie tylko płyty wymienione w wiki, ale także, te, które zawierały choćby 1 czy 2 piosenki śpiewane przez panią Kawai.

A o to dyskografia z wikipedii:

• Wāzu Wāsu no Bōken, May 17, 1996
• Ao ni Sasageru, 1997
• Prayer, April 25, 2001
• Animage, November 22, 2001
• Animage 2, March 2, 2002
• Kirite, May 18, 2005
• Madoromi no Rinne, June 7, 2006
• Soma Bringer, February 28, 2008
• Kaze no Michi e, December 17, 2008
• Himawari, December 24, 2008
• Oriental Greek, August 26, 2009

A teraz dla porównania dyskografia z VGMdb:

• Aretha ~ The Magical Doll’s Requiem / アレサ～魔法人形のレクイエム / Aretha ~ The Magical Doll’s Requiem, January 10, 1993
• Rurouni Kenshin: Romantic Tales of a Meiji Swordsman — Intrigues of the 10 Heroes Edition Original Soundtrack / るろうに剣心～明治剣客浪漫～十勇士陰謀編　オリジナル・ゲームサウンドトラック / Rurouni Kenshin: Romantic Tales of a Meiji Swordsman — Intrigues of the 10 Heroes Edition Original Soundtrack, April 22, 1998
• Hopeful Weeds / 光田康典公式FAN CLUB „Hopeful Weeds” CD会員証 / Hopeful Weeds, November 2000
• DigiCube original Xenosaga music CD, February 28, 2001
• / DigiCube original Xenosaga music CD / DigiCube original Xenosaga music CDThe sound side of Apocripha, September 5, 2001 / The sound side of Apocripha/0 / The sound side of Apocripha/0
• Xenosaga Original Soundtrack / ゼノサーガ　オリジナル・サウンドトラック / Xenosaga Original Soundtrack, March 6, 2002
• Animation RUROUNI KENSHIN -Meiji Kenkaku Romantan- COMPLETE CD・BOX [Limited Edition] / アニメーション 「るろうに剣心-明治剣客浪漫譚-」 COMPLETE CD・BOX / Animation RUROUNI KENSHIN -Meiji Kenkaku Romantan- COMPLETE CD・BOX [Limited Edition], September 19, 2002
• Arc the Lad Twilight of the Spirits ORIGINAL GAME SOUNDTRACK / Arc the Lad 精霊の黄昏 ORIGINAL GAME SOUNDTRACK / Arc the Lad Twilight of the Spirits ORIGINAL GAME SOUNDTRACK, April 23, 2003
• Dark Chronicle Premium Arrange / ダーククロニクル　プレミアムアレンジ / Dark Cloud 2 Premium Arrange, April 21, 2004
• Xenosaga Episode I / ゼノサーガ エピソード I / Xenosaga Episode I, May 19, 2004
• Hopeful Weeds original sound vol. 005 / 光田康典公式FAN CLUB „Hopeful Weeds” 2004年イベント特典CD 『Hopeful Weeds 2004』 / Hopeful Weeds Festa 2004.08.12, September 2004
• kiЯitɘ / キリテ / kiЯitɘ, May 18, 2005
• Kouchuu Ouja Mushiking ~Mori no Tami no Densetsu~ Soundtrack Best Selection / 甲虫王者ムシキング～森の民の伝説～ サウンドトラック ベストセレクション / Kouchuu Ouja Mushiking ~Mori no Tami no Densetsu~ Soundtrack Best Selection, February 23, 2006
• ARIA The NATURAL VOCAL SONG COLLECTION / ARIA The NATURAL ボーカルソング・コレクション / ARIA The NATURAL VOCAL SONG COLLECTION, September 6, 2006
• Utawarerumono Music Collection / うたわれるもの 音楽集 / Utawarerumono Music Collection, October 25, 2006
• Ryu ga Gotoku & Ryu ga Gotoku 2 Original Sound Track / 龍が如く 龍が如く2 ORIGINAL SOUND TRACK / Ryu ga Gotoku & Ryu ga Gotoku 2 Original Sound Track, January 25, 2007
• Fate/stay night – Original Soundtrack [Limited Edition] / Fate/stay night [Réalta Nua] Original Soundtrack [Limited Edition] / Fate/stay night [Réalta Nua] Original Soundtrack [Limited Edition], February 25, 2007
• Fate/stay night –  Original Soundtrack / Fate/stay night [Réalta Nua] Original Soundtrack / Fate/stay night [Réalta Nua] Original Soundtrack, April 25, 2007
• Tales of Symphonia The Animation OP & ED, June 8, 2007/ OVA テイルズ オブ シンフォニア THE ANIMATION OP theme ALMATERIA ～Vocal Mix～／河井英里 ・ ED theme 願い／引田香織 / Tales of Symphonia The Animation OP & ED theme
• Aquaplus Vocal Collection Vol.5 / AQUAPLUS VOCAL COLLECTION VOL.5 / Aquaplus Vocal Collection Vol.5, July 11, 2007
• Romeo x Juliet Original Soundtrack / ロミオ×ジュリエット オリジナル・サウンドトラック / Romeo x Juliet Original Soundtrack, February 27, 2008
• Soma Bringer Premium Soundtrack / ソーマブリンガー プレミアムサウンドトラック / Soma Bringer Premium Soundtrack, February 28, 2008
• Soma Bringer Original Soundtrack / ソーマブリンガー オリジナル・サウンドトラック / Soma Bringer Original Soundtrack, April 2, 2008
• Hyper Yocomix3 / Hyper Yocomix3 / Hyper Yocomix3, June 25, 2008
• Kaze No Michi E , December 17, 2008 / 河井英里「風の道へ」 / Kaze No Michi E / Eri Kawai
• D.Gray-man Original Soundtrack 3 / ディー・グレイマン」オリジナル・サウンドトラック 3 / D.Gray-man Original Soundtrack 3, December 17, 2008
• Oriental Green, October August 26, 2009 / 河井英里『Oriental Green』 / Oriental Green / Eri Kawai
• Colours of Light: yasunori mitsuda vocal collection / カラーズ・オブ・ライト 光田康典ヴォーカルコレクション / Colours of Light: yasunori mitsuda vocal collection, August 26, 2009
• Tales of Symphonia The Animation Sylvarant Songs, November 25, 2009/ TALES OF SYMPHONIA THE ANIMATION シルヴァラント ソングス 初回限定版 / Tales of Symphonia The Animation Sylvarant Songs [Limited Edition]
• Fate/Recapture -original songs collection, December 23, 2009

-> Posłuchaj „Sen no Umi wo Koe te” <-

Ach te wspomnienia, jest ich tak wiele, a każde z nich tak wiele znaczy.

Jednym z nich jest moment, kiedy odkryłam stronę Kawai Eri. Cóż to była za radość. To zupełnie jak klucz do tajemniczego ogrodu. Trzeba przyznać dodatkowo, że owy tajemniczy ogród okazał się być po japońsku XD Ale cóż to za przeszkoda.

Pamiętam jak zaczęłam wszystko gorączkowa kopiować i wklejać do google translate.

W profilu odkryłam biografię piosenkarki. Jednak zarówno ja, jak automatyczny tłumacz, a nawet Alex przegrały z tym tekstem. Niezależnie od chęci tekst i tak pozostawał być mieszanką słów, które kompletnie do siebie nie pasowały.

Później trafiłam na tablicę ogłoszeń o zbliżających się koncertach. Pierwszą od góry notkę zaczęłam tłumaczyć. Brzmiała ono w przybliżeniu tak:

„Nagłe ogłoszenie o zaprzestaniu działalności Kawai Eri”

Koncert „Kawai Eri ~ Green Oriental ~ „, który miał się odbyć 10 lipca 2008 roku został anulowany z różnych przyczyn.

Wszystkim bardzo przepraszamy.

Kiedy tylko ustalimy plany na przyszłość, powiadomimy Was na stronie.

Za wszelkie niedogodności czy nieprzyjemności przepraszamy.”

Kiedy w końcu dotarła do mnie treść nagłówka, zrozumiałam dlaczego tylko ta właśnie notatka była na czerwono. Pozostawało jednak tyle myśli i pytań kotłujących mi się w głowie. Czułam się kompletnie zdezorientowana.

Kliknęłam na stronę główną, aby znaleźć jakieś informacje dotyczące tego dziwnego powiadomienia. Dopiero wtedy zauważyłam wiadomość na samym dole.

„Oficjalnie pożegnanie Kawai Eri

Kawai Eri była śmiertelnie chora. Zmarła 4 sierpnia 2008 roku podczas leczenia.

Chciałbym podziękować za Waszą życzliwość, kiedy jeszcze była z nami.

Mam nadzieję, że echo piosenek Kawai Eri będzie brzmieć w Waszych sercach

Oficjalny menadżer Kawai Eri, 5 sierpnia 2008”

-> Posłuchaj „Kokkoro” <-

Po przeczytaniu tego zaczęłam płakać. Miałam wrażenie, że pewna część mojej duszy pokruszyła się na maleńkie kawałeczki. Czasami słysząc głos Kawai Eri roniłam łzy wzruszona melodią jej głosu. Wtedy nie sądziłam, że kiedykolwiek będę ronić łzy smutku na samą myśl o niej…

Nie tylko w moim sercu jest Kawai Eri. Oto tylko kilka wspomnień o niej (na samej jej stronie jest 2627 podobnych komentarzy)~

~ WiLL said:

Rest in Peace, Kawai Eri. You sang into our hearts. We will never forget you, and your voice.

(Spoczywaj w pokoju, Kawai Eri. Ty śpiewałaś do naszych serc. Nigdy nie zapomnimy ciebie i twojego głosu)

~ Venice said:
Rest in peace – You brought joy to many peoples’ lives.

(Spoczywaj w pokoju – Wniosłaś radość do wielu ludzkich żyć.)

~ Orenji-kun said:

Rest in peace. まどろみの輪廻 will always be my favourite song. Thank you.

(Spoczywaj w pokoju. まどろみの輪廻 zawsze będzie moją ulubioną piosenką. Dziękuję ci.)

Kiedy trochę się ogarnęłam, postanowiłam jeszcze raz spojrzeć na wikipedię. Chciałam się przekonać, czy aby to nie jest jakiś żart. Niestety była to sama prawda…

Biografia Kawai Eri ~

Eri Kawai (河井 英里, Kawai Eri^?, born 河井 英理 Kawai Eri) (May 8, 1965 – August 4, 2008) was a female Japanese singer from Tokyo, Japan. She had graduated from the Tokyo National University of Fine Arts and Music and both composed and sung not only classic but also pop and world music. She was also friends with well-known video game composer Yasunori Mitsuda and had collaborated with him on some of his works. She died on August 4, 2008 at age 43 after being hospitalized as the result of liver cancer.

Eri Kawai (urodzona 8 maja, 1965r. – zmarła 4 sierpnia, 2008r.) była japońską piosenkarką z Tokio. Ukończyła Tokijski Narodowy Uniwersytet Sztuk Pięknych i Muzyki. Komponowała i śpiewała nie tylko muzykę klasyczną, ale także pop i world music*. Była przyjaciółką znanego kompozytora muzyki do gier video – Yasunori Mitsuda, z którym współpracowała przy tworzeniu niektórych dzieł. Zmarła 4 sierpnia w 2008 roku, w wieku 43 lat, po długotrwałym leczeniu raka wątroby.

Każda w innym miejscu, czasami blisko, innym razem daleko… Ale niezależnie od tego między nami jest niewidzialna nitka, która sprawia, że nasz więź nie maleje.

Dziś chciałabym Wam wszystkim złożyć życzenie by Ayame to WordPress Family and Company XD

Kiedy za oknami powiewa samotnością, a cały świat gdzieś uciekł po cichutku… życzę Wam niepokonanej siły, która postawi wszystko do góry nogami

Kiedy zdrowie postanowi zastrajkować… życzę Wam masę leukocytów, pracowitej śledziony i węzłów chłonnych, które pokonają wrogów

Kiedy zły traf od tak zaatakuje wasze szczęście… życzę Wam czterolistnej koniczynki, która zapewni wam zwycięstwo na zakręcie

Kiedy jakiś idiota stwierdzi, że nie pasujecie do scenerii lub stoicie mu na drodze… życzę Wam mocnego prawego sierpowego (chyba, że ktoś jest leworęczny; to wtedy lewego sierpowego)

Kiedy nastaną niespokojne dni, a w Waszym życiu rozpęta sztorm uczuć… życzę Wam, abyście odnaleźli własną Nibylandię

A dla tych, którzy wierzą w Boga, życzę Wesołych Świąt!

P.S Niestety wczoraj jedna jedyna, zdobyta kreska Internetu z jakiegoś innego domu pozwoliła mi na wysłanie 3 osobom króciutkie życzenia na GG, a później zasięg padł i nie zdążyłam opublikować notki. Dziś znalazłam w mieście kafejkę internetową, więc zostałam uratowana ^^

świeci pustkami. To takie frustrujące… ~.~’’

Dzisiejsza notka nie będzie oceną oneshotów, bo nawet nie byłabym w stanie obiektywnie na nie spojrzeć. Ja po prostu kocham każdą historię oddzielnie. Bo kiedy płaczę, śmieję się, czy zamieram w ciszy, czytając ją po raz setny, mam wrażenie, że czas się zatrzymał.

Mam nadzieję, że zachęcę was do przeczytania którejś z mangi

„Piękno jest tym, co czujesz wewnątrz i co odbija się w twoich oczach”

~·~

Camelot Garden

„Tam, gdzie sen stał się rzeczywistością, powstał wyimaginowany świat. Żyły w nim tylko dzieci. Razem tworzyły talię kart, w której każdy miał swoje miejsce. W tymże świecie istniał również Bóg i Caribel. Boga wszyscy czcili wiernie, bojąc się jego gniewu. Caribel był zaś aniołem w tym piekle. Swoją własną krwią mógł uzdrowić każdego, choć każda rana w karcianym świecie nie miała się nigdy zabliźnić.

Czy ten chaos pełen zagubionych dzieci zamieni się w raj, a może on już jest rajem w samym środku piekła?”

*.*.*

Kiedy czytam po raz kolejny tą mangę czuję niezmiennie to samo- pewien niepokój, wzruszenie, no i ta cisza wokół mnie, choć w sercu wiele pytań ~ to coś niesamowitego.

Online: PL/ENG Download: PL*/ENG

* umieściłam Camelot Garden na MF, ponieważ grupa tłumacząca oneshota już nie istnieje, lub została zawieszona.

Forever Honey

„Honey i jej tata są dwoma przeciwieństwami. Ona zimna i opanowana, On wiecznie uśmiechnięty, a swoim roztrzepaniem przyciąga same kłopoty. I choć to On powinien opiekować się swoją ukochaną córką, to jest na odwrót.

Wszystko brzmi słodko i uroczo, jednak czasem może stać się coś, co wywróci życie bohaterów do góry nogami”

*.*.*

Gdy zaczęłam pisać opis mangi, okazało się, że nie potrafię dobrać jakichkolwiek słów. Jedyne co brzmiało prawdziwie to po prostu „więź”. Bo to ona sprawia, że widząc tą dwójkę wybucham śmiechem, ocieram łzy z policzka.

Online: PL/ENG Download: PL/ENG

Vampire to Shinigami

„Czym jest śmierć dla człowieka, którego praca polega na zabijaniu innych ludzi? Thomas dostał kolejne zlecenia. Tym razem musi zabić panienkę z dobrego domu. Nie ważne czym zawiniła, po prostu trzeba było ją zabić. Podczas „akcji” jednak nie wszystko poszło po jego myśli i sprawa się skomplikowała.”

*.*.*

O rajciu, ten oneshot to najlepsza czarna komedia. To co tam się dzieje, jest jednym wielkim szaleństwem. Bohaterzy mają tak chore charaktery, że czuję się przy nich normalna.

Online: PL/ENG Download: PL*/ENG

*aby ściągnąć, trzeba się zalogować na stronie (Jinja Temple)

Todayoi

„Dlaczego świat jest taki brudny, szkaradny, tępy i głośny? Gdzie jest piękno tej pustki? Samotność? Czy to jest to uczucie?”

*.*.*

Historia niezwykle krótka, ale niesamowicie pamiętna. Nie wiem czy to kwestia delikatność, czy piękna. Ale jedno jest pewne, ten oneshot to dzieło.

Online: PL/ENG Download: PL*/ENG

*projekt był tłumaczony przez Manga Journey, jednak teraz nie ma go na liście. Dlatego też umieściłam go na MF

Half & Half

„W jednym wypadku umiera dwoje obcych sobie ludzi. Jednak w dniu ich śmierci historia się nie kończy, bowiem ich losy splatają się między ziemią, a niebem. Bóg daje im szansę na ponowne życia. Jednak tylko jedno z nich będzie mogło skorzystać z tego daru. W ciągu 6 dni będą musieli dzielić ze sobą duszę, 7 zaś zadecydują, kto z nich powróci na Ziemię.

Czy którekolwiek z nich będzie w stanie poświęcić własne marzenia, dla drugiej osoby?”

*.*.*

Half & Half jest nie tylko kolejną smutną historią, ale genialnym dialogiem między ludźmi, a także ich relacjami, które w tym przypadku są rozbrajające ^^

Online: PL/ENG Download: PL/ENG

Hakuji

„Pewien malarz zobaczył wdzięk, który skradł jego serce. Postanowił uwiecznić go na płótnie. Jednak, kiedy ono wciąż stało puste i samotne, pojął, że namalowanie nieskazitelnego piękna jest niemożliwe. Ta niewinność i prostota zawsze zostanie gdzieś zgubiona, a obraz stanie się jedynie pobazgranym płótnem. To tak jakby ktoś spróbował uchwycić przelotny promień światła i oprawić go w ramkę…

Czy jednak coś sprawi, że na płótnie pojawi się to uczucie, które zachwyci każdego?”

*.*.*

Czasami jak wracam pamięcią do tej historii, to nachodzi mnie to niepokojące pytanie – Czym jest piękno? W tym samym momencie chwytam za ołówek i wygrzebuję z biurka białą kartkę. Potem zamykam się w swoim świecie i staram się nakreślić własne pojęcie piękna.

Na przyszłość, dam Wam znać kiedy mi się to uda

Online: PL/ENG Download: PL/ENG

Kon no Ki Konoha

„Nienawidzę lata – powietrze jest suche i bardzo bolesne. Wiosny też nienawidzę – sprawia, że jestem senna. Oczywiście, zimy też nienawidzę. Czuję się samotna patrząc na śnieg. Dla mnie tylko jesień jest w porządku.

Jesień.. to właśnie wtedy moje serce budzi się długiego snu. Tylko o tej porze moje marzenia spełniają się, a ja nie czuję się już samotna. Jak ja kocham jesień…”

*.*.*

Kon no Ki Konoha to moja najukochańsza manga jedno-rozdziałowa. Ma w sobie taki niewinny urok, coś, co urzeka mnie za każdym razem i sprawia, że ronię łzy. Na prawdę, wszystkich zachęcam (to ROZKAZ!) do przeczytania tej historii ♥.♥

Online: PL/ENG Download: PL/ENG

Ok! To zaczynajmy~

I oto naszym oczom ukazuje się Matsumoto Jun w niezwykle różowej kurtce (MK*: Czyż nie jest uroczy?) ; (MK: Jaka  śmieszna minka..)

~·~

Jej!!! To jest Tegoshi Yuya (MK: Jego fryzjer jest po prostu boski XD)

~·~

A teraz uroczy Ryo Nikishido (MK: Szkoda, że jest już taki „stary” – bo z tym misiem mu było do twarzy ); Druga fotka to szalone wcielenia Ryo XD

~·~

Tadadadadam… Zgadnijcie kto to ^^

Tak, to jest Ogórek xD

~·~

A to jest z dedykacją dla Alex – Akanishi Jin (MK : Czy ktoś go rozpoznaje? ~Słodziutki)

~·~

A to jest (jak ktoś nie poznaje ;p) Shirota Yuu -wersja bobo (MK: Podobny, nie :])

~·~

Przystojny, miły, świetnie ubrany.. a oto Yamapi (MK: Jak on bosko wygląda ♥)

~·~

I kolejny idol wielbiony przez liczne fanki – Kamenashi Kazuya

~·~

A teraz czas na dziewczyny

Na pierwszy ogień słodka Inoue Mao ~tadam!

~·~

Horikita Maki – jak zawsze urocza

~·~

Młodziutka  Kitagawa Keiko (KM: Zawsze jest taka śliczna)

~·~

Docieramy do stoliczka… znajduję legitymację, potwierdzam własną obecność. Yoshi! Zaczynamy zabawę! Na początku zaczynamy wertować informator i ustalać plan dnia. Z tego co się działo później muszę przyznać, że nasz plan poszedł w pewnej części do diabła.

Zaczynamy od wykładu o gejszach, lecz do niego mamy jeszcze 30 minut. Wyruszamy zwiedzić stoiska. Przypinki droższe niż na PaConie, więc jakimś cudem staram sie o nich zapomnieć. Hah! Plakaty! Rzucam sie w ich stronę. Wszystkie są genialne. Po dłuuugim namyśle decyduję z na ten Death Not’a , D- Gray Man’a no i jeszcze śliczny by Meago!

Czas goni, więc po udanych zakupach ruszamy do sali wykładowej. Już się zaczęło. Kobitka rzecze ciekawie. Jednak pewni dowcipnisie wpadają do salki i robią sobie żarty. Jest śmiesznie, kiedy nagle za  drzwi wylatuje chłopak i na czworaka biega tuż koło nas, na szyi ma smycz, którą trzyma jakaś dziewczyna. Cała sala się smieje, ja też. Dziewczyna od wykładu próbuje ich ogarnąć. Nie powiem, że jest łatwo. Ok, spokój. Dowiaduję sie ciekawych rzeczy, np. gejsza nosiła tą samą fryzurą prze kilka lat, ale kimona zmieniała co chwilę. W ciągu jednego roku nosiła od 120 do 200 różnych kimon ~obłęd. Poza tym w wieku 15 lat każda dziewczyna ucząca sie na gejszę przechodziła inicjację seksualną (gejsza nie mogła być dziewicą!). Ten bestialski zwyczaj został zniesiony gdzieś w XX w.

Potem latamy po innych panelach , konkursach. Przez 15 minut gośmy na warsztatach deco. Dostajemy zestawy z kryształkami. Należy pokryc je klejem i położyć na jakiejś powierzchni np. komórka. 95% kryształków jest różowych, więc przyklejam je do mojego papierowego identyfikatora – nie chcę skrzywdzić mojego telefonu.

Kolejną i największą atrakcją jest wybieranie miss i mistera Otakonu. Rozpoczynają faceci. Pierwsza konkurencja jest dosyć prymitywna konkurencja i polega ona na zdjęciu koszulki oraz zademonstrowaniu swojej „klaty” . Najśmieszniej jest to, kiedy na scenę wychodzi gościu w tradycyjnym stroju japońskim, coś a’la yukata. Gościu nie móże tego normalnie zdjąć do połowy, bo było by widać nieco więcej, więc uchyla tylko tyle, że ramię mu widać. Oczywiście widowni jest mało, więc żeńska jej część skanduje „więcej! więcej!” . Inną konkurencją jest pokazanie swojego talentu. Jeden chłopak poprosił o krzesło. Oczywiście widowni skojarzyło się coś i wszyscy zaczęli skandować „krzesło, krzesło, krzesło”.Nie doszło do tego o czym myślicie XD

Innym razem kiedy pewien gościu występuje na scenie, prowadzący prosi go, aby stanął na tym krzyżu, co jest naklejony na podeście i wskazuje gdzie uczestnicy mają stawać. Kiedy widownia to słyszy,  tworzy nowe hasło dotyczące wydarzenia politycznego – zabrania krzyża spod pałacu prezydenta. I zaczyna się wołanie „gdzie jest krzyż, gdzie jest krzyż!!! Przyznamsię, że również się przyłączyła, bo cała tą sytuację uważam za komiczną.

Potem jest jeszcze wieele wieeele odjazdów i atrakcji, ale ja już nie mam sił pisać tą notkę, bo czasu mało… a pozostałe wydarzenia zajęły by 2 x więcej miejsca niż to u góry

-> Cosplay na Otakonie 2010 <-